Twee decennia later krijgt het vrouwelijk naakt van Co(te)lette door een nieuwe, geweldige cast nog meer lading

Misschien toevallig, maar de eerste rij in Theater Rotterdam blijkt voor 90 procent gevuld met mannen. Wie zich heeft ingelezen weet dat de herneming van de geruchtmakende dansvoorstelling Co(te)lette, bijna twintig jaar na de bekroonde première in 2007, vrouwelijk naakt belooft. En vrouwelijk genot.

Choreograaf Ann Van den Broek creëerde met drie danseressen een obsessieve ode aan fysiek verlangen vanuit vrouwelijk perspectief. Het werd een verbeelding van een gezonde honger naar lust en bevrediging.

Ze vernoemde haar trio naar een lap vlees (kotelet): regelmatig wordt ‘het vrouwenvlees’ op het toneel bijna mals geslagen door eigen platte handen, tot rood wordende huid aan toe. Natuurlijk lees je in de titel ook een knipoog naar de rib (côte) van Adam, waaruit volgens het Oude Testament Eva werd geschapen, met kwalijke gedachtegangen over vrouwelijke ondergeschiktheid tot gevolg.

En Van den Broek refereert aan de Franse schrijver Sidonie-Gabrielle Colette (1873-1954), die zowel in haar proza als op toneel en in de journalistiek een radicale pleitbezorger was van vrouwelijke vrijzinnigheid.

Nu, twee decennia later, krijgt de herneming door een nieuwe, geweldige cast nog meer lading. Door het preutse conservatisme dat wordt voorgeschreven door een Amerikaanse president met meer dan één dubbele moraal. Door de urgentie van acties als ‘Wij eisen de nacht op, laat vrouwen veilig thuiskomen’. Door de tien jaar geleden begonnen #MeToo-beweging tegen seksueel grensoverschrijdend gedrag. Door de steeds groter wordende invloed van de manosfeer. Schandalen genoeg.

Die vibreren zachtjes mee op de achtergrond van deze beklemmende, confronterende en intens gedanste verdediging van het recht op zelfliefde, wanneer de danseressen met priemende vinger naar het publiek wijzen en dan weer naar zichzelf. In een cleane omgeving van wit tl-licht boven een witte vloer, omkaderd met witte vitrage, beginnen ze op hun knieën, met wulps schuddende billen in witte kokerrokjes. Dat is geen geile uitnodiging aan een ander. Wel het begin voor het uitbreken uit een verkokerde visie op vrouwelijke seksualiteit.

Hun bevallige lachjes, hun verveeld tikken op een tepel, hun beleefd schuddende handjes maken steeds vaker plaats voor een intimiteit waarin ze hun eigen genot durven ontdekken. Shirtjes, hakjes en rokjes gaan uit. Lichamen beginnen te rillen en trillen. Kreetjes van verrukking versmelten met schelle fluitjes in de gonzende soundscape. Ze stoppen vier vingers in hun mond, jonassen elkaar, headbangen met lange haren. Het licht verkleurt.

De dwangmatige herhaling maakt alles grimmig en glanzend tegelijk: het moet getoond maar wil ook worden doorvoeld. De nabijheid van het publiek maakt het kwetsbaar én confronterend. Aan het logische verzoek geen foto’s of video-opnamen te maken wordt in Rotterdam gelukkig gehoor gegeven. Van de mannen op de eerste rij schieten er na afloop twee een foto van het maagdelijk witte toneel, met in de hoeken uitgegooid ondergoed als aandenken aan deze totale overgave aan fysieke zelfliefde.

Annette Embrechts, de Volkskrant 12 mei 2026